دانش و فناوری

خبر راه اندازی موتور جستجوگر ملی با نام "یاحق" که قرار است به رقیبی جدی برای یاهو و گوگل برای استفاده کاربران ایرانی تبدیل شود بی شک یکی از مهمترین اخبار فناوری اطلاعات ایران در سال89 بود که بازتابهای گسترده ای از سوی فعالان این حوزه با خود به همراه داشت.

به گزارش خبرنگار مهر، اواخر مرداد ماه 89رضا تقی پور وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات از راه اندازی موتور جستجوگر ملی خبر داد و با بیان اینکه بسیاری از کشورها دارای موتور جستجوگر بومی هستند، اعلام کرد که ایران برای جوابگویی به نیازهای داخلی در نظر دارد موتور جستجوگر ملی راه اندازی کند که در برنامه پنجم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور نیز این طرح پیش بینی شده است.

وی هدف اصلی از ایجاد موتور جستجوگر ملی را علاوه بر تولید محتوا، انتشار اطلاعات بدون سانسور عنوان و تاکید کرد که موتورهای جستجویی که امروزه در جهان استفاده می شود عملا به بنگاه های اقتصادی تبدیل شده اند که منافع اقتصادی خود را دنبال می کنند و از سوی دیگراطلاعات به هیچ عنوان در داخل این موتورهای جستجو امن نیست.

تقی پور با اعتقاد بر اینکه کشور ایران نیاز به موتور جستجوی بومی دارد تا در وهله اول اطلاعات تولید شده در کشور به خوبی و بدون سانسور و بدون گرایش مالی در دنیا منتشر شود خاطرنشان کرد: هدف دیگر از ایجاد موتور جستجوی ملی رقابت با کشورهای دارنده موتورهای جستجو است که در عمل بسیاری از منابع داخلی را اصلا در رتبه بندی های خود محسوب نکرده و یا با اغراض مشخص به عنوان نتایج جستجو منتشر می کنند.

از اوایل سال 1993با افزایش میزان اطلاعات موجود در اینترنت، نیاز به ابزاری برای جستجو در این اطلاعات و یافتن محتوای مورد نظر احساس شد که اولین موتور جستجویی که راه اندازی شد، Aliweb نام داشت که به صورت بسیار ساده به کاربران این امکان را می‌داد که محل فایل‌های اصلی سایت‌هایشان را برای جستجوی دیگر کاربران در این سایت وارد کنند. اما ظهور گوگل در سال 1998که امروز به پربیننده ترین سایت در جهان تبدیل شده است را می توان سرآغازی برای استفاده از موتورهای جستجوگر در جهان اعلام کرد و به همین دلیل است که نام موتور جستجو با نام گوگل مترادف شده است.

بعد از گوگل که هم اکنون حدود85 درصد سهم بازار موتورهای جستجو را در اختیار دارد یاهو، بایدو، بینگ و غیره نیز در لیست جستجوگرهای معروف و مطرح جهان جای دارند . با این حال قرار است موتور جستجوگری در ایران راه اندازی شود که از نیاز کاربران ایرانی برای استفاده از این موتورهای جستجوی خارجی بکاهد و نیازهای کاربران را به صورت بومی پاسخ دهد.

پروژه موتور جستجوگر ملی که با نام "یاحق" شناخته می شود - اگرچه نام آن هنوز نهایی نشده است - از دو جهت مورد اهمیت و توجه قرار گرفته است ؛ اول آنکه تمامی پروژه هایی که پسوند "ملی " را با خود به همراه دارند به نوعی مورد توجه عموم قرار می گیرند و پروژه های دارای این پسوند در حوزه ارتباطات که بسیار نیز بکار برده می شود حساسیت خاصی را برای کاربران به همراه داشته است. دوم آنکه قرار است این موتور جستجوگر با غول های جستجویی چون گوگل و یاهو البته برای مصارف داخلی به رقابت بپردازد که تصمیم فعلی برای نامگذاری "یاحق" به جای "یاهو" سندی بر این ادعا است و از این حیث این پروژه مورد توجه بیشتری قرار گرفته است.

با اعلام این اظهارات این سوال برای بسیاری از کارشناسان و کاربران پیش آمد که با وجود سایت‌های جهانی و قدرتمندی مثل گوگل و یاهو، چه نیازی به موتور جستجوی ملی وجود دارد که ملک پرست مواردی همچون تسهیل در ارائه خدمات سریع دستگاه‌های دولتی و اجرایی به مردم، کاهش هزینه‌ها و عدم انتقال اطلاعات کاربران به خارج از کشور و دسترسی سریع تر اطلاعات را در حداقل زمان ممکن برای کاربران ایرانی نسبت به دیگر موتورهای جستجو را به عنوان اهداف این پروژه و نیاز به اجرای آن در کشور نام برد.

مدیرکل تحقیق و توسعه شرکت فناوری اطلاعات با بیان اینکه پروژه موتور جستجوگر ملی روی شبکه اینترانت کشوری که از آن تحت عنوان شبکه ملی اینترنت نیز یاد می شود پیاده سازی خواهد شد ادامه داد: دسترسی به سایتهای جستجوی گوگل و یاهو و امثال آن تنها از طریق اینترنت ممکن است اما برای دسترسی به موتور جستجوگر ملی باید به اینترانت کشوری متصل شد که هزینه ای به مراتب کمتر از دسترسی به اینترنت دارد.

وی به مهر گفت: معمولا دیگر کشورها نیز موتور جستجوگر کشوری دارند اما منطبق بر موتورهای جستجوگر گوگل و یاهو است و مواردی از آن را با توجه به نیاز خود تغییر داده و به کاربر ارائه می دهند. همچنین یکی دیگر از ویژگی های مهم موتور جستجوگر ملی بحث امنیتی آن است که اطلاعات کاربران برای جستجوی موضوعات به خارج از کشور منتقل نخواهد شد.

معاون وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات نیز در تشریح آخرین وضعیت موتور جستجوگر ملی مدل کسب و کار این پروژه ملی را استفاده بر بستر اینترنت پاک دانست و به مهر گفت: موتور جستجوگر ملی با توجه به خط و زبان فارسی در فضای سایبر، جستجوهای مورد علاقه مردم را انجام می دهد.

کشورهایی که موتور جستجوی بومی دارند

موتور جستجوگر همانطور که وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات نیز اعلام کرد تنها مختص کشور ما نبوده و این اولین بار نیست که یک موتور جستجوی بومی ‌در کشوری راه اندازی می‌شود چرا که پیش از این نیز در کشورهایی مانند چین، فیلیپین، استرالیا، کره جنوبی، ژاپن، هند، ایسلند، امارات متحده عربی، مجارستان، اسلوونی ، روسیه، پرتغال، آنگولا، موزامبیک، سوییس، نروژ، سوئد، جمهوری چک و کانادا نیز موتور جستجوهای بومی‌ راه اندازی شده اند.

کارشناسان معتقدند که شاید تفاوت بزرگ میان موتورهای جستجو دیگر کشورها ‌با شکل ایرانی آن به دولتی بودن آن برمی گردد چرا که "یاحق" بدون شک یک پروژه دولتی خواهد بود که وزارت ارتباطات و سازمان فناوری اطلاعات متولی آن هستند در حالیکه موتورهای جستجوی بومی در دیگر کشورها اغلب پروژه‌هایی خصوصی بوده اند. همچنین در برخی از این سایت‌ها از همکاری موتورهای جستجوگر بزرگ مانند گوگل و یاهو نیز استفاده شده، در حالیکه یاحق قرار است یک پروژه کاملا مستقل باشد.

هم اکنون موتورهای جستجوی فارسی با نام پارسیک، ریسمون، جس جو، قطره و امروز در میان کاربران ایران مورد استفاده قرار می گیرند.

کارشناسان معتقدند که برای موفقیت این پروژه مسئولان باید یک موتور جستجو با محدوده جهانی و تمرکز بیشتر بر روی ایران را پشتیبانی و ایجاد کنند که مطالب آن هم به صورت قانونمند و نه سلیقه ای و حتی هوشمند پالایش شود. همچنین ایجاد تصویر دوگانه نزد افکار عمومی و کارشناسان، امر موجهی نیست و بهتر است در این باره اطلاع‌رسانی کافی از سوی دستگاه‌های مسئول صورت گیرد چرا که برای مثال دبیر شورایعالی اطلاع رسانی نیز از تحقق موتور جستجوی ملی از سوی این نهاد خبر داده که به گفته منتقدان پیش‌دستی شورایعالی اطلاع‌رسانی در اعلام و راه‌اندازی این سرویس‌ها می‌تواند نشان‌دهنده رقابت با وزارت ارتباطات و وجود موازی کاری میان این دو دستگاه حاکمیتی باشد که به طور قطع به ضرر منافع ملی خواهد بود.

تصویر طرح "هتل - کشتی" برای بقا در هنگام زلزله

شرکت معماری روسی "رمی استدیو" طرح ساخت زیست-کره ای را ارائه کرده است که می تواند بر روی آب نیز معلق شده و در برابر شرایط دشوار و متغیر اقیانوسی و زمینی کاملا مقاوم باشد.

به گزارش خبرگزاری مهر، این هتل-کشتی به گونه ای طراحی شده تا بتواند در برابر طوفانها، امواج جزر و مدی و بالا رفتن سطح آب اقیانوسها در کنار پدیده های مخربی از قبیل زلزله و دیگر فجایع طبیعی از خود مقاومت نشان دهد.

این هتل می تواند بر روی آب نیز شناور شده و بر روی سطح آب با عملکردی کاملا مستقلانه محیطی پایدار و پاک و سبز را برای مهمانان و ساکنان خود فراهم خواهد آورد، ساکنانی که احتمالا هرگز نباید این هتل را ترک کنند!

این طرح که معماری آن از صدفها الهام گرفته شده است از یک سیستم ویژه تحمل بار برخوردار است که با توزیع متناسب وزن آن را در برابر زمین لرزه ها مقاوم می کند، در حالی که چارچوبهای از پیش ساخته شده امکان ساختن سریع و ساده این ساختمانهای صدفی شکل را فراهم خواهد آورد.

باغهای داخلی این ساختمانها با ایجاد فضای گلخانه ای و ذخیره کافی نور روز به منظور مصرف در اتاقهای این هتل مناظر شگفت انگیزی را برای ساکنین به وجود می آورد. در ساخت این هتل از سلولهای خورشیدی، سیستم جمع آوری آب باران و پنجره های خود تمیز شونده نیز استفاده خواهد شد.

بر اساس گزارش گیزمگ، جدا از ویژگی های سبز این هتل، به نظر می آید طراحی شگفت انگیز آن از فیلمهای علمی تخیلی برگرفته شده است و از آنجایی که شرکت "رمی استدیو" این طرح را با همکاری اتحادیه بین المللی معماری و به عنوان بخشی از برنامه "معماری برای بقا در هنگام فجایع طبیعی" ارائه کرده است، امید می رود رو به وخامت گذاشتن گرمای جهانی به حدی نرسد که بشر به استفاده از چنین هتلهایی نیاز پیدا کند.

دومینو های هوشمند

دومینو را که می شناسید؟ همانطور که میدانید، یک بازی بسیار محبوب که می توان با مهره هایش انجام داد؛ پشت سر هم چیدن آن ها برای ایجاد طرحی خاص است. و در پایان انداختن مهره اول سبب می شود که بقیه مانند یک آبشار زیبا پشت سر هم بیوفتند. در مسابقات جهانی، تعداد مهره هایی که برای این کار استفاده می شوند، به هزاران عدد می رسد و دومینو ها گاهی مسافت چند کیلومتر را هم طی می کنند. قطعا این کار در عین مفرح بودن؛ نیاز به فرایندی پیچیده و طولانی و تمرکز بسیار بالا دارد و البته ریسک فراوان.

این بار هم ژاپنی ها دست به کار شدند و تصمیم گرفتند که تکنولوژی وایرلس را به دنیای دومینو ها هم وارد کنند. (گرچه تا کنون هم در دومینو سیم ندیده بودیم!) ابداع جالب آنها Esper نام دارد. مهره هایی که برای افتادن نیازی به کنار هم بودن ندارند و کار شما را آسان خواهند کرد. اگر یکی از آنها را بیاندازید، به صورت بی سیم به مهره کناری اش اطلاع می دهد که آهای! الان نوبت افتادن تو است! و خود به خود شماره های بعدی هم می افتند. روی دومینو ها با چراغ های ال.ای.دی پوشیده شده است که هر یک با روشن شدن؛ شماره دومینو مربوطه را به شما نشان می دهند. شما می توانید این دومینو ها را بر حسب شماره آن ها برنامه ریزی کنید تا بسته به سلیقه خود جلوه های جالبی را از آن ها بسازید.

استفاده از این مهره ها سبب می شود که هنگام چیدن شان نگران افتادن اتفاقی یکی از آنها نباشید چون آنها را با فاصله بیشتری می چینید و تماس فیزیکی با همدیگر ندارند. حالا اگر یکی شان بیوفتد تا پیام بی سیم صادر نشده باشد کناری اش نخواهد افتاد و ساعت ها تلاش برای چیدن مهره ها از دست نمی رود. اکنون می توانید با خیال راحت ایده بدهید و اجرایش کنید و لذت ببرید!

رباتی که دانش آموز می شود و به مدرسه می رود

این ربات در نقش دانش آموز ایفای نقش می کند. یک دانش آموز دبیرستانی ساکن تگزاس آمریکا به علت یک بیماری، دچار نقص سیستم ایمنی شده است به همین دلیل در حال حاضر امکان حضور در مدرسه را ندارد و مجبور است در خانه بماند. اما در دنیای فعلی این چیزها دلیل نمیشود که به درس و مدرسه نرسید.

از اینرو او حالا یک ربات به نام Vgo را به جای خودش به مدرسه می فرستد. این ربات 1.2 متر طول دارد و با داشتن چرخ هایی به آسانی می تواند در مسیر هایی که به او فرمان داده می شود حرکت کند. او از کامپیوترش و از طریق اینترنت وارد ربات می شود به کمک کامپیوتر شخصی خود و یک وب کم با این ربات در مدرسه ارتباط برقرار می کند. این دانش آموز مکانیکی امکان شرکت در کلاس های درس را به کمک یک دوربین، اسپیکر، میکروفون و همچنین یک صفحه نمایشگر کوچک فراهم می کند.

جالب آنجاست که این ربات تنها لحظات خشک و کسل کننده کلاس های درس را نشان نمی دهد. بلکه او می تواند حرکات ربات را با لپ تاپ اش در خانه کنترل کند حالا او می تواند از راه دور به ربات فرمان دهد که بین کلاس های درس مختلف حرکت کند، با بقیه هم کلاسی هایش در کلیه فعالیت ها حضور یابد و حتی برای صرف نهار با آنها به سالن غذاخوری برود!

آقای بتی می گوید قیمت این ربات در مقابل دیگر ربات هایی که تحصیل از راه دور را ممکن می سازند بسیار مقرون به صرفه تر بوده است. تنها با پرداخت 6000$ می توان از کیفیت بهتر تدریس از راه دور نسبت به دیگر ربات های مشابه بهره مند شود. اگر اوضاع همینطور پیش برود دیگر هیچ بهانه ای برای نرفتن به مدرسه و سرما خوردگی های مصلحتی وجود نخواهد داشت! چرا که مدیر مدرسه می گوید اگر بیمار بودی باید با ربات در کلاس شرکت کنی.

منابع: مهر، نارنجی

از آنجایی که ربات‌های انسان‌نما هر سال رشد بیشتری می‌کنند، میان این ربات‌ها مسابقات ورزشی مختلفی برگزار می‌شود تا توانایی‌های حرکتی ربات‌ها با یکدیگر سنجیده شوند. همان طور که می‌دانید یکی از معروف‌ترین این مسابقات، مسابقات فوتبال است.

هفته گذشته مسابقه‌ای میان ربات‌های انسان‌نمای کوچک برگزار شد که طی آن ربات‌های شرکت کننده باید با یکدیگر در دو ماراتن به رقابت می‌پرداختند. این مسابقه که اولین نمونه در نوع خود است، در اوساکای ژاپن و با حضور 5 ربات ورزشکار آغاز شد و پس از گذشت 2 روز به پایان رسید. طی این مسابقه تنها دو ربات توانستند به دور آخر راه پیدا کنند و یکی از آنها تنها با اختلاف 1 ثانیه پیروز میدان گشت.

مسابقه در محوطه‌ای سر پوشیده شروع شد و ربات‌ها باید 42.2 کیلومتر را در آن می‌دویدند. همان طور که می‌دانید این نوع ربات‎‌ها سرعت کمی دارند و دویدن آنها را می‌توان با دویدن حلزون مقایسه کرد! جالب است بدانید میانگین سرعت در این مسابقه 0.77 کیلومتر بر ساعت بود.

تیم‌های شرکت کننده در این مسابقه حق داشتند در طول مسابقه ربات‌های خود را تعمیر کنند و دوباره به مسابقه باز گردند. شرح نتایج 5 تیم به ترتیب زیر است:

1- نفر اول/ 54 ساعت و 57 دقیقه و 50 ثانیه

2- نفر دوم/ 54 ساعت و 57 دقیقه و 51 ثانیه

3- نفر سوم/ تنها موفق به طی 33.795 کیلومتر

4- نفر چهارم/ تنها موفق به طی 17.723 کیلومتر

5- نفر پنجم/ تنها موفق به طی 0.224 کیلومتر

ربات Robovie-PC 39 سانتی متر ارتفاع داشت و با وزنی معادل 2.4 کیلوگرم توانست جایگاه نخست را از آن خود کند.

خدمه براي تکميل اهداف اصلي ماموريت ديسکاوري كارهاي فشرده اي را انجام مي دهند. از جمله نخستين كارهاي آنان، اتصال واحد فضايي «پي.ام.ام» آمريکا است كه توسط شاتل به مدار حمل شده و حجم زيادي از ذخاير مهم و تجهيزات از جمله سامانه ذخيره سازي خارجي و مجموعه يدکي رادياتور را با خود دارد.

با اتصال شاتل به ايستگاه وزن اين مجتمع عظيم مداري كه شامل واحد هاي مختلف از جمله بخش هاي ژاپني « اچ.تي.وي-2» ، اروپايي «آ.تي.وي-2»، ناو باربري پروگرس ام-09 ام، سفينه هاي سرنشيندار سايوز تي.ام.آ-20 و سايوز تي.ام.آ-01-ام است به حدود 550000 كيلوگرم رسيد.

ترکيب پيچيده اتصال چندين سفينه مختلف با ايستگاه، طبيعتا اتصال شاتل را نسبت به پرواز هاي اوليه طولاني تر مي كند. به همين دليل حدود 45 دقيقه ديرتر از برنامه پيش بيني شده، مرحله نهايي اتصال بين ديسكاوري و ايستگاه انجام و 20 دقيقه پس از آن، دريچه بين دو ناو باز شد.

ساكنان مجتمع مداري شامل اسکات کلي، الکساندر كالري ، اولگ اسكريپوچكا ، ديميتري كندراتيو ، کاترين کلمن و پائولو نسپولي به ديدار استيون ليندسي اريک بوئه ، الوين درو، استفان بووِن، مايکل بارت و نيکول استات، سرنشينان شاتل رفته و ورود آنان به ايستگاه فضايي را خوش آمد گفتند.

فرمانده گروه مستقر در ايستگاه پس از جلسه توجيهي ايمني كه رسم است و برنامه پرواز ناميده مي شود به فضانوردان شاتل براي انتقال لباس هاي فضايي شان و ديگر تجهيزات اوليه به ايستگاه كمك كردند.

اين ناو شش فضانورد به نام هاي استيون ليندسي اريک بوئه، الوين درو ، استفان بووِن ، مايکل بارت و نيکول استات را با خود به مدار برد. استفان بووِن قرار نبود در اين پرواز شركت داشته باشد. او جايگزين فضانورد ديگري به نام كاپرا شد كه لگن خاصره او در حادثه عجيب تصادف دوچرخه صدمه ديد. اين قضيه باعث شد شانس خود را براي اين پرواز از دست بدهد اما انتظار مي رود در گروه هاي بعدي مامور به خدمت در ايستگاه فضايي بين‌المللي حضور داشته باشد.

يکي از نكات جالب اين پرواز، حمل روبونات-2 است. روبونات 2 از ديگر رويدادهاي مهمي است که براي هميشه در پرونده ديسکاوري به ثبت خواهد رسيد زيرا اين اولين فضانورد روبات شبه انساني است که به فضا سفر مي کند. اين روبات با هدف کمک کردن در کارهاي روزانه و تعميرات به سرنشينان ايستگاه فضايي طراحي و ساخته شده و در عين حال محققان از اين روبات به عنوان بستري تحقيقاتي براي ساخت روباتهاي پيچيده تر و پيشرفته تر فضايي کمک خواهند گرفت.

ساخت اين روبات فضانورد نيم تنه 2.5 ميليون دلار هزينه داشته است. قد روبونات 1.01 متر بوده و عرض آن 91 سانتيمتر است همچنين روبونات 150 کيلوگرم وزن دارد. اين روبات محصول همکاري ناسا و جنرال موتورز است.

بدنه روبات از آلومينيوم و فولاد ساخته شده و پنج دوربين در سر آن کار گذاشته شده است که يک دوربين فروسرخ براي ايجاد ديد دوجانبه و ايجاد عمق در درون دهان روبات قرار گرفته است. 38 پردازشگر فعاليتهاي روبات را تحت کنترل خود داشته و کوله پشتي روبونات از باتري ها و سيستم هاي مولد انرژي انباشته شده است.

روبونات مي تواند تا سقف 9 کيلوگرم وزن را حمل کرده و دستهاي وي از انگشتهاي مفصل داري برخوردار است که مي تواند با کمک آنها ابزارها را بلند کرده و از آنها به درستي استفاده کند. ربونات در لابراتوار "Destiny" ايستگاه فضايي نصب خواهد شد و مورد آزمايش قرار خواهد گرفت.

اين روبات از قابليت عمليات داخلي و خارجي برخوردار است از اين رو در آينده فضانوردان مي توانند از اين روبات در راهپيمايي هاي فضايي و انجام ماموريتهاي خطرناک نيز استفاده کنند.

پس از اين پرواز و به دنبال فرود شاتل ديسكاوري، اين كيهان ناو كه طي سي و نه ماموريت مداري خود خدمات ارزنده اي به پيشرفت فضانوردي كرده به بخش فني سپرده مي شود تا ضمن باز كردن قطعات حساس آنرا ايمني سازي كنند.  ديسكاوري بعد از اين عمليات به انبار منتقل مي شود تا ناسا و مقامات آمريكايي تصميم بگيرند آنرا به كدام موزه بسپارند.

زماني که شاتلها بازنشسته شوند، فضانوردان آمريکايي بايد تا اواسط دهه در پيش رو با استفاده از کپسول روسي سايوز خود را به ايستگاه بين المللي برسانند. به اين شکل آمريکا پس از پايان برنامه شاتلها به نوعي به توانمندي هاي فضايي روسيه وابسته خواهد شد.

* در طی جنگ جهانی اول، آلمانیها از نوعی کشتی هوایی استفاده کردند که با یک موتور به حرکت در می آمد و زپلین نامیده می شد.

* آلمانیها برای مقابله با هواپیماهای متفقین، جنگنده فوکر را تولید کردند و نام مخترع هلندیش را بر آن نهادند.

* موفقترین ستاره جنگنده جنگ جهانی اول، خلبان آلمانی مانفرد فون ریشتهوفن بود که در تاریخ به باران سرخ مشهور است.

در شرایطی که جنگ جهانی اول در خشکی و دریا به بن بست رسیده بود، یکی از امیدوارکننده ترین راه حلها برای شکستن بن بست، استفاده از هواپیما برای مقاصد نظامی بود. سربازانی که در سنگرها قوز کرده بودند، نمی توانستند دشمن را ببیند؛ درست همان طور که کشتیهای جنگی مجبور بودند در پهنه گسترده دریاها به جستجو و شکار دشمن بپردازند. امکان کاربرد هواپیما برای یافتن دشمن، طرفین درگیر را برانگیخت تا به سرعت فناوری هواپیما را گسترش دهند.

هر دو طرف برای مشاهده دشمن به استفاده از بالونهای سرنشین دار و هواپیما روی آوردند. هدایت بالونها بسیار دشوارتر بود و باید به بالای مواضع دشمن رانده می شدند. از این رو آلمانیها از نوعی هواپیمای شناور خلبان دار استفاده کردند. این همان کشتی هوایی یا نوعی بالون غول آسای هدایت شونده بود که با یک موتور به حرکت در می آمد. این بالونها که به زپلین (Zeppelin) یا کشتی هوایی شهرت داشتند، در زمان صلح مسافران را جابجا می کردند؛ اما در زمان جنگ می توانستند از مواضع دشمن عکس برداری کنند و بمب بیندازند.

 

پیدایش بمباران هوایی

گرچه بسیاری از طراحان نظامی در مورد استفاده از هواپیما و کشتی هوایی تردید داشتند، حمله هوایی به نوعی جنگ دهشتناک و تضعیف کننده روحیه تبدیل شد. در سال 1915 که زپلینها برای نخستین بار بمبهای آتش زا بر انگلستان فرو ریختند، نوعی تازه از جنگ پدیدار شد. گرچه خرابی ناشی از بمباران ناچیز بود، غیر نظامیان کشته می شدند و رهبران سیاسی از تاثیرات آن بر مردم هراس داشتند. در این حال به صورت غیر مترقبه ای خفاظت از سواحل جزایر بریتانیا ناکافی از کار درآمد. مهاجمان می توانستند در تاریکی شب وارد حریم هوایی آنها شوند و تنها زمانی حضورشان تشخیص داده می شد که بمبهایشان به زمین می خورد و به صورت تکه های آتشین منفجر می شد.

حملات زپلین موجب رشد سریع پدافند زمنی علیه حملات هوایی شد. دولت انگلستان از شهروندان خواست شبها پنجره های خانه های خود را بپوشانند تا هدف حملات هوایی قرار نگیرند. بریتانیایها همچنین نورافنکنهایی را به سمت آسمان نصب کردند تا کشتیهای هوایی را پیش از بمباران بیابند. بدین ترتیب، همین که آنها را در آسمان می یافتند، توپهای ضدهوایی را که به همین منظور طراحی شده بود، به کار می انداختند و پهنه وسیعی از آسمان را زیر پوشش گلوله های انفجاری توپها قرار می دادند.

اندازه زپلین به آن امکان می داد مقدار زیادی بمب حمل کند، اما آن را به هدفی آسان یاب نیز تبدیل می ساخت. بسیاری از زپلینها در طول جنگ سرنگون شدند؛ اما این کشتیهای هوایی در کار شناسایی بیشتر به آلمانیها خدمت کردند. زپلینها در تمام طول جنگ بر فراز دریاهای بالیتیک و شمال در پرواز و مراقب نزدیک شدن کشتیهای جنگی دشمن بودند.

کشتیهای هوایی به ویژه برای توپهای ضدهوایی شکار آسانی بودند. جنگ که شروع شد، هیچ کدام از دو طرف درگیر، نیروی هوایی نداشتند. ارتشها از هواپماها برای کار شناسایی استفاده می کردند و گاه با دست از آنها بمب پرتاب می کردند؛ اما این بمبها خرابی اندکی به بار می آوردند. در اواخر جنگ، آسمان اروپا به تدریج از هواپیماهای مسلح به مسلسل و دستگاههای مکانیکی بمب افکن پر شد.

شوالیه های آسمان

فرانسویها در ساخت جنگنده های سبک با استفاده از چوبی که در فرانسه به عمل می آمد، بهترین بودند. نیروی هوایی آنها در طول جنگ جهانی اول به سرعت رشد کرد. این هواپیماها سبک بودند و پرواز با آنها آسان بود، ولی سرعتشان هم بسیار کم بود و آتشبار زمینی به آسانی آنها را سرنگون می کرد. پرواز هواپیماها بر فراز سنگرها به امری عادی تبدیل شد و بسیاری از خلبانان به هنگام پرواز بر فراز خاک دشمن جانشان را از دست دادند.

آلمانیها برای مقابله با هواپیماهای متفقین، جنگنده فوکر را تولید کردند و نام مخترع هلندیش را بر آن نهادند. این هواپیما ملخی داشت که با مسلسل زمان بندی شده بود، به طوری که خلبان می توانست با حرکت ماهرانه هواپیمای خود از جلو به سوی هواپیمای دیگری تیراندازی کند. متفقین به سرعت از این فناوری تقلید کردند و خلبانانشان با خلبانان آلمانی در هوا به نبرد رودررو پراختند. هر دو طرف هواپیماهای پرشتاب تری تولید کردند که سرنگون کردن آنها بسیار دشوار بود و نیروهای هوایی به میزان چشمگیری رشد کردند؛ اما هیچ یک از طرفین نتوانستند آسمانها را به تسخیر خود در آورند.

شاید امیدوارکننده ترین کاربرد هواپیما در جریان جنگ جهانی اول، استفاده از آن به عنوان بمب افکن بود.  هواپیماهای بزرگتری نظیر هندلی پیج (Handley page) ساخت بریتانیا در شکم خود به اندازه زپلینها بمبهای بزرگ حمل می کردند. هندلی پیج که نخست در سال 1917 در جبهه غرب وارد عملیات شد، برای بمباران خط آهنهایی به کار می رفت که سربازان آلمانی را به جبهه منتقل می کردند. از این بمب افکن در اواخر جنگ در صحراهای خاورمیانه نیز استفاده می کردند که سربازان ترک واقع در فضای باز را به وحشت می انداخت.

بریتانیایها در اوخر جنگ، نیروی هوایی سلطنتی را به مثابه شاخه ای مجزا به نیروهای مسلح خود افزودند. از آن پس، این امکان وجود داشت که جنگ با با پشتیبانی هوایی انجام گیرد؛ اما زمانش هنوز فرا نرسیده بود. هر چند هم متفقین و هم دولتهای محور در تولید انواع هواپیماها پیشرفت فنی شگفت انگیزی داشتند، جنگ هوایی نتوانست مسیر جنگ را تغییر دهد.

باران سرخ

خلبانان در جنگ جهانی اول مانند شوالیه های اسب سوار قرون وسطی با یکدیگر به جنگ تن به تن می پرداختند. در نتیجه، جنگ هوایی چهره تازه ای به اسطوره های نظامی افزود: تکخال پرواز. از آنجا که خلبانان هواپیماهای خود را نامگذاری و علامت خودشان را روی آن طراحی می کردند، حالت جنگاوران خاص را پیدا می کردند که هیچ شباهتی به میلیونها سربازی نداشت که در گمنامی در گل و لای سنگرها کز می کردند. تکخالها در سرنگون کردن هرچه بیشتر هواپیماهای دشمن با هم رقابت می کردند و شاهکارهایشان توجه غیرنظامیان را به خود معطوف می کرد.

موفقترین ستاره جنگنده جنگ جهانی اول، خلبان آلمانی مانفرد فون ریشتهوفن بود که در تاریخ به باران سرخ مشهور است. ریشتهوفن از سپتامبر 1916 تا هنگام مرگش در آوریل 1918 هشتاد فروند هواپیمای دشمن را سرنگون کرد. او به مایه وحشت جبهه غرب و هراس انگیزترین خلبان جنگ تبدیل شد. تنها در یک ماه، یعنی آوریل 1917، بیست و دو فروند هواپیمای بریتانیایی را سرنگون کرد. او در طول خدمتش با هواپیماهای متعددی پرواز کرد؛ اما به آخرین هواپیمایش، فوکر تک سرنشین Dr. I که سه بال داشت، وابستگی پیدا کرد. یکی از هواپیماهایش به رنگ سرخ بود و سبب ساز لقبش شد. ریشتهوفن در 21 آوریل 1918 با همان سرنوشتی روبرو شد که نصیب بسیاری از خلبانان دیگر کرده بود. بر فراز فرانسه سرنگون شد؛ اما نه به دست خلبانی دیگر. گلوله ای را که او را کشت، سربازی از روی زمین شلیک کرده بود.

منابع: هوانورد،altfrankfurt.com

شاید یکی از بهترین مثال های این پروژه ها، ایستگاه فضایی بین المللی باشد. این ایستگاه محصول همکاری مشترک سازمان ناسا، سازمان فضایی روسیه، سازمان فضایی اروپا، سازمان فضایی ژاپن، و سازمان فضایی کانادا است. سازمان فضایی برزیل از طریق همکاری با ناسا با این برنامه مشارکت می‌کند. سازمان فضایی ایتالیا، هم به عنوان یک عضو فعال در سازمان فضایی اروپا، و هم بطور مستقل در برنامه ایستگاه فضایی مشارکت می‌کند. سازمان فضایی چین نیز علاقه خود را برای پیوستن به جمع مشارکت‌کنندگان، به ویژه از طریق همکاری با سازمان فضایی روسیه اعلام داشته است. ایستگاه فضایی بین‌المللی تشکیلات فضایی و سرنشین‌دار بزرگی است که در مدار نزدیک زمین قرار دارد. این ایستگاه از چندین بخش تشکیل شده که توسط کشورهای مختلف ساخته شده‌اند.

یکی دیگر از پروژه هایی که با همکاری سازمان فضایی روسیه با سایر کشورها انجام می گیرد استخر استارسیتی است.

استخر «استارسیتی» كه در خارج از مسكو قرار دارد، مركز بزرگ آموزش فضانوردی است كه در آن فضانوردان به انجام تمرینات حفاظتی و توسعه مهارت‌ها در یك شاتل ساختگی زیر آب می‌پردازند. سازمان فضایی فدرال روسیه مانند ناسا از یك استخر عظیم آبی برای تمرینات راه رفتن در فضا استفاده می‌كند.

تمرینات آموزشی زیر آب نزدیك‌ترین مدل برای شبیه‌سازی بی‌وزنی در فضاست كه مهندسان توانسته‌اند آن را ایجاد كنند. فضانوردان می‌توانند همچنین به كسب و تمرین مهارت‌های لازم برای اجرای عملیات‌ها در سطح خارجی ایستگاه فضایی بپردازند.

این استخر گنجایش یك ایستگاه فضایی 20 تنی را داشته و عمق آن 12 متر است. قطر استخر 23 متر بوده ، از حجمی برابر 5000 متر مكعب برخوردار است.  این مركز آموزشی كه در سال 1980 افتتاح شده، برای آموزش فضانوردان، آزمایش مدل اجرام و انجام تحقیقات تجربی درمورد گرانش خرد شبیه‌سازی شده طراحی شده بود.

در این استخر كه با حسگرهای بهداشتی تجهیز شده، تمام كاری كه یك فضانورد نوپا باید انجام دهد، مانند تطبیق قد، وزن و نیازهای پزشكی، توسط سازمان فضایی فدرال روسیه به اجرا درآمده است.

مقامات امنیتی روسیه حتی گاهی به گردشگران اجازه می‌دهند در ماموریتی شبیه‌سازی شده شركت كنند.

خبر به نقل از ایسنا

هر چند پروژه‌هاي جديد به مانند نيايشگاه آرتميس و تنديس زئوس داراي روحي لطيف در طراحي و ساخت نيستند اما در نوع خود عجائب فلزي دوره حاضر به شمار مي روند که با صرف هزينه هاي سرسام آور ساخته شده اند.

پل مرواريد

زينه ساخت: 5 ميليارد دلار

اين پل در واقع طولاني ترين پل معلق جهان است که 1991 متر طول دارد. پل مرواريد در ژاپن قرار دارد و ساخت آن در سال 1998 به پايان رسيد. اين پل طولاني و حيرت آور با قرار گرفتن در آبراه آکاشي، توانسته است شهر کوبه در جزيره هانشو را به شهر ايوايا در جزيره آواجي متصل کند.

شتاب دهنده هادرون

هزينه ساخت: 6 ميليارد دلار

هادرون بزرگترين شتاب دهنده ذرات انرژي در جهان است. هادرون در تونلي زيرزميني به طول 27 کيلومتر و عرض 175 متر در شهر ژنو در نزديکي مرز فرانسه – سوييس قرار دارد.

پل ساني جيم

هزينه ساخت: 6.3 ميليارد دلار

اين پروژه در واقع مجموعه اي از پل ها در منطقه خليج سانفرانسيسکو در ايالت کاليفرنيا است. اين پل ها با ايجاد يک مسير مستقيم بين سانفرانسيسکو و اواکلند قادر هستند روزانه بيش از 270 هزار خودرو را عبور دهند.

رآکتور گداخت هسته اي ايتر

هزينه ساخت: 6.5 ميليارد دلار

اين راکتور يک پروژه تحقيقاتي/مهندسي است که مي تواند به انتقال فيزيک پلاسما براي نسل ترکيبي برق در آينده (نيروگاه هاي همجوشي) کمک کند.به عبارت ديگر ايتر بزرگترين طرح يک راکتور همجوشي هسته‌اي است که تا کنون طراحي شده است. طرح ايتر در ابتدا طي سال 1985 ميان شوروي سابق و آمريکا مطرح گرديد. در سالهاي بعد، کشورهاي ديگري نيز به اين پروژه وارد شدند و امروز چين، هند، ژاپن، کره جنوبي، روسيه ، آمريکا و اتحاديه اروپا در اين پروژه فعاليت دارند.

سيستم خط لوله ترانس-آلاسکا

هزينه ساخت: 8 ميليارد دلار

پروژه خط لوله ترانس آلاسکا شامل 11 ايستگاه گازي، صدها مايل خطوط لوله فرعي و پايانه دريايي والدز است. اين خط لوله که در مجموع طول آن نزديک به 1288 کيلومتر است به منظور انتقال نفت از خليج پرودو به والدز در آلاسکا طراحي و ساخته شده است. اين خط لوله در مالکيت شرکت خدمات خط لوله آلاسکا قرار دارد.

ناو هواپيمابر جرالد فورد

هزينه ساخت: 8.1 ميليارد دلار

ناو هواپيمابر جرالد فورد پيشرفته ترين نوع ناو نيروي دريايي آمريکا در کلاس خود محسوب مي گردد. اين ناو در 16 ژانويه 2007 به نام سي و هشتمين رييس جمهور ايالات متحده نامگذاري شد. اين ناو جايگزين ناو يو اس اس اينترپرايز مي شود که بيش از 50 سال است در خدمت نيروي دريايي ارتش آمريکاست.

تونل کانال مانش

هزينه ساخت: 8.31 ميليارد دلار

تونل کانال مانش که بيش از 50 کيلومتر طول دارد،در زير دريا ساخته شده و بندر ادوکاله فرانسه را به شهرک فلکستون انگلستان متصل مي‌کند. اين تونل مسير مناسبي براي حرکت قطارهاي سريع السير يوروستار است. سازه اين تونل به اندازه اي جالب است که سازمان «جامعه آمريکايي مهندسان غيرنظامي» در سال 1996 آن را يکي از عجايب هفتگانه جهان مدرن ناميد.

گودال بزرگ بوستون

هزينه ساخت: 14.6 ميليارد دلار

گودال بزرگ بوستون در واقع يک مسير جاده اي بسيار عظيم است که تونل اصلي بزرگراه آن با طولي بيش از 5.6 کيلومتر از قلب شهر بوستون مي گذرد. اين پروژه به منظور برقراري ارتباط بين شهر بوستون و دو خط راه آهن اصلي در اطراف اين شهر طراحي شده بود.

سد سه تنگراه

هزينه ساخت: 26 ميليارد دلار

سد سه تنگراه در واقع سدي است که بر روي رودخانه يانگ تسه در شهر ساندوپينگ بسته شده و در استان هوبي چين واقع است. نيروگاه برقابي ساخته ‌شده در اين سد، بزرگ‌ترين نيروگاه جهان در نوع خود است. بدنه آن در سال 2006 تکميل شد و داراي 2 ژنراتور اصلي اصلي است که ظرفيت توليد برق هر کدام از آنها بيش از 700 مگاوات است. علاوه بر آن شش ژنراتور ديگر آن در زمين قرار دارد که ظرفيت توليد برق اين سد را در مجموع به بيش 22 هزار و پانصد مگاوات مي رساند.

مرکز فضايي آي اس اس

هزينه ساخت: 157 ميليارد دلار

مرکز فضايي بين المللي در واقع پرهزينه ترين و گرانترين ساخته دست بشر است که هزينه ساخت آن مقداري کمتر از دو برابر مجموع تمامي پرهزينه ترين پروژه هاي قبلي است. اين سفينه يک مرکز تحقيقات علمي کيهان شناسي است که در مدار پاييني زمين قرار گرفته است. آغاز اجراي ساخت اين پروژه بسيار عظيم در سال 1998 بود و انتظار مي رود که در سال 2011 روند اوليه ساخت آن تکميل گردد اما عملياتهاي مختلف ساخت و ساز آن حداقل تا پايان سال 2015 ادامه دارد. اين ابرسفينه نيز همانند ماه با چشم غير مسلح از روي زمين ديده مي شود و بزرگترين جرم فضايي ساخته بشر در تمام تاريخ است. اين يک آزمايشگاه بزرگ در رشته هاي زيست شناسي، فيزيک، ستاره شناسي، کيهان شناسي و ... مي باشد.

اغلب شرکت‌های تولید کننده فناوری و تکنولوژی در نمایشگاه CES شرکت می‌کنند ولی جدیدترین محصولات موبایلی خود را در نمایشگاه MWC به نمایش و رقابت با دیگر محصولات می‌گذارند.

نمایشگاه امسال نیز در همین تاریخ برگزار شد و در آن بیش از 1300 شرکت از 200 کشور دنیا شرکت کردند. این نمایشگاه از طرف سازمان جی اس ام که در حوزه فناوری موبایل فعالیت می‌ند حمایت می‌شود. بازدید کنندگان این نمایشگاه که حدود 50 هزار نفر تخمین زده شده‌اند از نزدیک با جدیدترین فناوری‌های سال جدید آشنا شدند.

چهارشنبه هفته گذشته در نمایشگاه، دو محصول بسیار جالب معرفی شد که آنها برایتان معرفی می‌کنیم.

این موبایل ویژه طرفداران انرژی سبز است. برای شارژ کردن موبایل نیازی به برق ندارید بلکه تنها با گرفتن آن رو به روی خورشید از طریق صفحه خورشیدی که در جلوی آن تعبیه شده، شارژ می‌شود. این موبایل که با نام تجاری Umeox Apollo در نمایشگاه معرفی شد، هنوز به مرحله تولید نرسیده است و حتی از مشخصات فنی و جییات آن خبری در دست نیست و تنها نمونه اولیه آن به معرض نمایش در آمد.

آنچه سازندگان این تلفن همراه گفته‌اند این است که بدنه موبایل از مواد مستحکم و مقاوم ساخته شده و سلول خورشیدی آن وقتی 2.5 ساعت در معرض نور خورشید قرار بگیرد شارژ می‌شود. البته این در شرایطی است که شارژ باتری کاملا خالی نشده باشد، زیرا در این شرایط باید 17 ساعت مداوم رو به روی نور خورشید قرار بگیرد! معلوم نیست در روزهای زمستانی که 17 ساعت نور خورشید نداریم چطور باید از این گوشی استفاده کرد.

سیستم عامل این موبایل آندروید و نگارش 2.2 و  قسمت آن 100 دلار اعلام شده است.

یکی از محصولاتی که در غرفه Qualcomm معرفی شد، قلم نوری و هیجان انگیز اولتراسونیک بود. حتما با فناوری قلم‌های نوری آشنایی دارید. با این قلم‌ها می‌توانید روی صفحه‌های مخصوص بنویسید و هر آنچه که روی پد الکترونیکی نوشته‌اید در کامپیوتر، موبایل و... ذخیره می‌شود. اما این قلم نوری اولتراسونیک ویژگی جالبی دارد که شما را میان سنت و مدرنتیه نگه میدارد. با این قلم نیازی به پد مخصوص ندارید. می‌توانید به راحتی روی کاغد معمولی بنویسید و جالب تر از آن اینکه می‌توانید قلم را با جوهر معمولی پر کنید! این قلم منحصر به فرد از روی ارتعاشات نوک فلزی قلم داده ها را پردازش کرده و ارتعاشات را به متن تبدیل می‌کند و داده‌ها را به هر وسیله دلخواه که در 30 سانتی متری آن باشد به صورت وایرلس ارسال می‌کند.

حالا می‌توانید جزوه‌های درسی را به راحتی هم روی کاغذ داشته باشید و هم روی کامپیوترتان.

منبع: http://www.engadget.com/2011/02/15/qualcomms-ultrasonic-pen-demo-transcribes-from-paper-to-device